Η έκθεση διαπιστώνει ότι «το 75% των αιτημάτων για παροχή πληροφοριών να συναντούν τη σιωπή των δημοσίων φορέων».
Λευκωσία: Η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί «τη μοναδική χώρα στην ΕΕ, η οποία δεν έχει νόμο για την πρόσβαση σε πληροφορίες, αλλά ούτε καν προτεινόμενο προσχέδιο νόμου από την κυβέρνηση, αφήνοντας την Κύπρο πολύ πίσω σε σχέση με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά πρότυπα», όπως αναφέρεται σε έκθεση με τίτλο «Ευρήματα, Συστάσεις και Μελλοντικές Δράσεις για το Δικαίωμα της Πρόσβασης σε Πληροφορίες στην Κύπρο».
Η έκθεση, που παρουσιάστηκε την Παρασκευή σε δημοσιογραφική διάσκεψη, αποτελείται από τα ευρήματα της έρευνας σχετικά με το δικαίωμα πρόσβασης σε πληροφορίες στην Κύπρο που διενεργήθηκε το 2010 από την Access Info Europe, τον Κυπριακό Σύνδεσμο ΕΕ (KAB) και το Ιδρυμα Κοινωνικοπολιτικών Μελετών (IKME) στο πλαίσιο του έργου για το δικαίωμα της πρόσβασης σε πληροφορίες στην Κύπρο.
Το έργο για το δικαίωμα της πρόσβασης σε πληροφορίες στην Κύπρο είναι μια διετής δικοινοτική πρωτοβουλία από μέλη της κοινωνίας των πολιτών για τη βελτίωση της διαφάνειας και της λογοδοσίας από μέρους της κυβέρνησης και για να αυξηθεί η συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων στην Κύπρο.
Τα κύρια στοιχεία της έρευνας που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους του έργου ήταν Έρευνα Κοινής Γνώμης, η οποία διεξήχθη από τηλεφώνου μεταξύ 1.000 ατόμων στην Κύπρο (500 από την κάθε πλευρά) για τις στάσεις και αντιλήψεις που επικρατούν στην Κύπρο σχετικά με την πρόσβαση σε πληροφορίες και τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων, συνεντεύξεις με οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών σχετικά με το δικαίωμα πρόσβασης σε πληροφορίες, τη συνάρτηση με την εργασία τους και την εμπειρία τους στην προσπάθεια να έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες, και ανάλυση νομικού πλαισίου για το δικαίωμα πρόσβασης σε πληροφορίες στην Κύπρο στις δύο πλευρές.
Επίσης, έγινε αξιολόγηση πληροφοριών στις ιστοσελίδες επιλεγμένων δημόσιων φορέων και στις δύο πλευρές με σκοπό την αξιολόγηση του επιπέδου της ενεργητικής δημοσιοποίησης πληροφοριών, έλεγχος προσβασιμότητας δημόσιων φορέων ο οποίος διεξήχθη μέσω μιας παγκύπριας καταγραφής της ανταπόκρισης σε αιτήσεις για την παροχή πληροφοριών που υποβάλλονται από τα μέλη του κοινού, διάλογος με δημόσιους αξιωματούχους που εκπροσωπούν τους φορείς από τους οποίους είχαν ζητηθεί πληροφορίες και των οποίων οι ιστοσελίδες είχαν αξιολογηθεί, για να συζητήσουν τη στάση τους στη διαφάνεια και στη συμμετοχή του κοινού και για να συγκεντρωθούν πληροφορίες σχετικά με την πολιτική των δημόσιων φορέων όσον αφορά την πρόσβαση σε πληροφορίες, και δημόσια διαβούλευση ο οποία διενεργήθηκε μεταξύ 24 Φεβρουαρίου 2011 και 20 Ιουνίου 2011.
Στην έρευνα διαπιστώνεται ότι «το δικαίωμα πρόσβασης σε πληροφορίες είναι εγγυημένο από τις συνταγματικές διατάξεις για την ελευθερία της έκφρασης, αλλά το νομικό πλαίσιο πάσχει από σοβαρά προβλήματα».
«Στο νότο δεν υπάρχει νομοθεσία σχετικά με την πρόσβαση στις πληροφορίες ενώ στο βορρά ο νόμος υστερεί από τα πρότυπα του Συμβουλίου της Ευρώπης» και προτείνεται όπως «το νομικό πλαίσιο ευθυγραμμιστεί με τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόσβαση στα Επίσημα Έγγραφα, περιλαμβανομένης της θέσπισης νομοθεσίας για την πρόσβαση σε πληροφορίες στο νότο και/ή τη μεταρρύθμιση όλης της σχετικής νομοθεσίας στο βορρά/νότο».
Διαπιστώνεται, επίσης, ότι υπάρχει «συστηματική παραβίαση του θεμελιώδους δικαιώματος πρόσβασης στις πληροφορίες σε ολόκληρο το νησί με το 75% των αιτημάτων για παροχή πληροφοριών να συναντούν τη σιωπή των δημοσίων φορέων», και προτείνεται όπως η κυβέρνηση διασφαλίσει ότι «οι δημόσιοι φορείς ανταποκρίνονται σε αιτήματα, παρέχοντας πλήρη ενημέρωση μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα» και «για το σκοπό αυτό θα πρέπει να θεσπίσει τους αναγκαίους νομικούς μηχανισμούς και να επιμορφώσει όλους τους αξιωματούχους για το δικαίωμα του κοινού να γνωρίζει».
Στην έρευνα διαπιστώθηκε ότι «τα τρία τέταρτα των ατόμων στην Κύπρο πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα πρόσβασης σε πληροφορίες και μόνο περίπου ένας στους τρεις ερωτηθέντες συμφωνούν ότι οι δημόσιες αρχές στην Κύπρο είναι προσβάσιμες και αξιόπιστες, ενώ πάνω από το ήμισυ των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι, στην πράξη, η πρόσβαση σε βασικά έγγραφα δεν είναι δυνατή».
Ακόμα αναφέρεται ότι, «εκτός από την εξασφάλιση ότι υπάρχουν νόμοι για την πρόσβαση σε πληροφορίες οι οποίοι λειτουργούν στην πράξη, η κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να ενημερώνει το κοινό για το δικαίωμα πρόσβασης σε πληροφορίες μέσω, μεταξύ άλλων, εκστρατειών επιμόρφωσης του κοινού για τον τρόπο υποβολής αιτήσεων, τον τρόπο προσφυγής σε περίπτωση άρνησης ή σιωπής, και από πού μπορεί να εξασφαλίσει ενεργητικά δημοσιοποιημένες πληροφορίες».
Διαπιστώνεται ότι «πολλοί δημόσιοι φορείς δεν φαίνεται να έχουν αξιωματούχους πληροφόρησης ούτε να έχουν δημοσιεύσει πλήρη στοιχεία επικοινωνίας στις ιστοσελίδες τους ή σε άλλο δημόσιο υλικό» και ότι «δεν υπάρχει Επίτροπος Πληροφοριών ή παρόμοιος φορέας που είναι αρμόδιος για την εποπτεία του δικαιώματος στην πληροφόρηση και για να δέχεται παράπονα από μέλη του κοινού».
Από την έρευνα διαπιστώθηκε ότι «η ενεργητική δημοσίευση στους δικτυακούς τόπους των δημόσιων φορέων βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα» και ότι «ειδικά οι ιστοσελίδες των δημόσιων φορέων έχουν ελλιπείς πληροφορίες, κυρίως οικονομικής φύσης».
Επίσης, διαπιστώνεται ότι «υπάρχει έλλειψη πληροφοριών σχετικά με τις δημόσιες διαβουλεύσεις που δείχνει ότι υπάρχει ένα πολύ χαμηλό επίπεδο συμμετοχής του κοινού στη δημόσια λήψη αποφάσεων σε ολόκληρο το νησί» και αναφέρεται ότι «υπάρχει ανάγκη να ανοίξουμε τις πόρτες της κυβέρνησης για το κοινό, κυρίως με τη δημιουργία συχνών δημόσιων μηχανισμών συμμετοχής σε όλη τη διαδικασία χάραξης πολιτικής».
Πηγή: ΚΥΠΕ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου